Home

De eerste tijd in Otavalo en Peguche.

Terug naar het overzicht Ecuador
Vervolg zaterdag vijf oktober.
Het was best een leuke rit, ik deelde de taxi met twee oudere heren, waarvan er een goed Engels sprak en natuurlijk pikte ik er al wat Spaanse woorden uit. Ze vonden het maar niks een vrouw alleen op reis. De ene gaf mij zijn kaartje voor als ik in de problemen zou komen, hij bleek voorzitter te zijn van wat bij ons de Kamer van Koophandel is. Het was al heel laat in de middag eer ik in een vallei Otavalo zag liggen.
Eerste blik op Otavalo
Des Andes op de hoek
Hotel des Andes was een prettige verrassing, perfect gelegen op de hoek van Plaza de los Ponchos, het hart van het stadje. Mijn kamer was op de hoek, licht en helder met een eigen badkamer. Iets te eten of drinken kopen kon je er niet, er was wel boven op het dakterras een restaurantje wat erg onregelmatig open was, gelukkig die eerste avond ook. Vlakbij was een kleine winkel die altijd open was, 's nachts wel achter een traliehek. Het hotel was afgesloten 18.00 tot 6.00 uur, dan was het aanbellen voor de receptionist/portier. Ik heb het er in ieder geval ontzettend goed naar m'n zin gehad.

Na een hapje eten en wat boodschappen, het onontbeerlijke water, wat te drinken en te snoepen, heb ik in de receptie, een gezellig kamertje, een tijdje leuk zitten praten met Marcello, de portier, ik denk dat hij een jaar of 17 was, en zijn vriend Luis. De kinderen zorgen daar vaak voor hun eigen schoolgeld en horen ook thuis nog eens bij te springen. Beide jongens zijn afkomstig van de oorspronkelijke bevolking. Klein naar onze begrippen, een frèle postuur en de meeste mensen, dames en heren, dragen het haar lang en in een paardenstaart. De oorspronkelijke kleding, daar in de buurt, is overwegend zwart voor de vrouwen, met een witte prachtig geborduurde blouse en zwarte alpargatta's. De mannen dragen daarentegen veelal wit. Ik heb in Ecuador veel verschillende prachtige kleurrijke klederdrachten gezien.

Domingo 6 oktober
Zondag bleek de rustigste dag van de week in het dorp te zijn, wel was er overal muziek te horen. Het dorp een beetje verkend. Kennis gemaakt met Xavier, een kunstschilder, en zijn vrouw Jasmin, in het atelier een paar prachtige kleurrijke aquarellen gezien. Ik besloot niet teveel prullaria te kopen en als souvenir een van Xaviers schilderijen aan te schaffen. Iemand had geprobeerd in m'n tas op de kamer te kijken, het cijferslot was op nullen gezet.

Maandag 7 oktober
De taalschool was niet ver, een klein stukje de hoofdstraat aflopen vanuit m'n hotel. Onderweg voor 1.60 $ bij een bakker een paar lekkere bakken koffie met een vers broodje. In Ecuador heb ik poederkoffie leren waarderen. Freddy, m'n nieuwe professore kon ik het best mee stellen. 's Avonds bij Marcello m'n huiswerk gemaakt en op tijd naar bed.
De Hoofdstraat van Otavalo.

Dinsdag 8 oktober
Na de lessen de kant van Peguche op gelopen, een vriend had me aangeraden hier zeker eens te gaan kijken. Het plaatsje staat bekend om z'n watervallen en dan niet te vergeten wat te gaan gebruiken bij Aya Huma, een hotel/restaurant wat gerund wordt door een Nederlandse en bekend staat om z'n keuken. Op een gegeven moment wist ik echt niet meer of ik nu goed liep, ik vroeg de weg, het werd niet uitgelegd, maar ik werd er netjes naar toe gebracht. Aya Huma bleek een oud treinstationnetje te zijn http://www.ayahuma.com/holandes/ Ik was m'n fototoestelletje vergeten, ben er later nog een keer met Winnie geweest.

Terwijl ik aan een lekkere visschotel zat, arriveerde er een bus Ollanders, stiekem best gelachen eigenlijk, op een gegeven moment werd er zo dom gepraat dat ik hardop in de lach schoot, waaarna een Nederlandse man even bij me aan tafel kwam zitten. Hij vertelde dat hij veel liever alleen gegaan zou hebben dan met een gezelschap, normaal gesproken deed hij dit altijd, maar het was hem afgeraden, het zou te gevaarlijk zijn, hij had echter spijt.

Die avond kwam Marcelo vragen of ik hem en een paar vrienden wilden helpen met hun Engels, de uitspraak was nogal een probleem. Wel leuk, zij hielpen mij toch met Spaans. Die avond volgde dus m'n eerste les als professora. M'n leraar Spaans was er minder blij mee, begrijpelijk, er werd inderdaad op de avonden weinig Spaans meer gesproken.

Favo huiswerkplekje
Woensdag 9 oktober
Mijn huiswerk maakte ik 's middags op de markt. Al snel was ik aan de praat met Mike, een Canadees, hij trok sinds vijf jaar rond in Latijns-Amerika. Na een zwaar ongeluk kreeg hij een uitkering in Canada, te weinig om van te leven. In LA is het leven goedkoper en hij verdiende wat bij als straatmuzikant. Hij was net vanuit Lima, de hoofdstad van Peru in Otavalo aangekomen. Al snel kregen we gezelschap van Sandra, een Australische en we spraken af die avond samen wat te gaan eten.

Sicilia was een gezellig restaurant, Italiaans, met een uitgebreide vegetarische kaart. De spaghetti met broccoli en bloemkool was erg lekker. Sandra en Mike bleken leuke lui. Er kwamen een paar jonge muzikanten binnen, de oudste, Gino, had een prachtige stem en de jongste Kucki (Mauricio) was een virtuoos met allerlei instrumenten, ik stond er niet echt van te kijken dat hij op het conservatorium had gezeten, de jongens waren beiden afkomstig van daar. Al snel ging Mike met z'n gitaar meedoen en het klonk lang niet slecht.

Donderdag 10 oktober
Na de les samen met 2 studiegenoten gelunched. Al een paar keer was ik een oude bedelares tegengekomen, typerend was dat ze me geen tweede keer om geld vroeg, maar altijd op haar manier een praatje probeerde te maken. Handen en voetenwerk, ze sprak geen Spaans, alleen een oude taal. In het atelier van Xavier m'n souvenir uitgezocht, wat boodschappen gedaan en een korte Engelse les. Later kwam ik buiten de trocars tegen. Ze zochten een plaats om te spelen, er moest geld verdiend worden, Otavalo was reuzestil die avond. We kwamen terecht in een 'cremerie' waar een aantal mujers een feest hadden ter gelegendheid van een 50 jarige verjaardag. De jongens werden uitgenodigd om daar te spelen en ik moest per se mee naar binnen komen om te feesten, het bleek een onverwacht leuke avond.
Oude dame
De Mercado van boven
Vrijdag 11 oktober
Inspannende les. Kwam Winnie tegen, die had ik in Quito leren kennen, ze was terug van de Galapagos en logeerde 2 nachten in Des Andes voor ze maandag naar een gastgezin zou gaan. Op de Mercado een mooie zwarte alpaca poncho gekocht voor 12 $. Die avond met Winnie gegeten.

Zaterdag 12 oktober
Bah, wat een vreselijke drukte. De zaterdagse dierenmarkt begint al om een uur of zeven, ik voelde er weinig voor, ben ook niet geweest. De markt op zaterdag is een toeristische trekpleister, buiten de Plaza de los Ponchos is heel de hoofdstraat gevuld met kraampjes. Er waren veel verschillende talen te horen, de sfeer was echter veel minder dan door de week, de marktkooplui waren een stuk minder vriendelijk en veel opdringeriger dan normaal. Wat wel leuk was, ik kwam een paar bekende marktkooplui uit Quito tegen.

Een klein meisje van een jaar of vier/vijf kwam naast me zitten. Een kapot paars truitje en een paar prachtige kijkers in een smoezelig lief gezichtje. Ik begreep dat ze op een blauwe stoffen bundel pastte. Vanaf ons bankje zaten we samen naar het onderhandelingsspel van loven en bieden te kijken. Er klonk zachjes een soort Chinese muziek. Er waren veel oude en/of mismaakte mensen aan het bedelen. Er werd hier en daar luidruchtig getelefoneerd.

De kleine meid probeerde mijn sigaret aan te raken, haar duidelijk gemaakt dat dit 'auw' is. Samen hebben we de hele tijd met een snoepje zitten spelen, kinderen hebben geen taal nodig. Al snel was ik er achter dat ze 'Maribelle' heette en ergens boven in de heuvels woonde. Het is daar niet gebruikelijk dat de kinderen zonder toezicht zijn. Het gezichtje begon te stralen toen ze m'n oude bekende opmerkte, 'Mamita' noemde ze haar, het was haar grootmoeder. De oude dame liet haar opbrengst zien, groenten, fruit en brood en wat kleingeld.

Die avond werd een nieuwe bar, 'de Faun' geopend, ik kwam de tocars met Sandra tegen die me vroegen om mee te gaan, Gino en Kucki met Mike mochten de muziek op de openingsavond verzorgen. Puinhoop zeg, eer alles geregeld was, stroom etc. was het een uur of 23.00 terwijl het om 21.00 uur zou beginnen.

Bos Peguche
Zondag 13 oktober
Met Winnie naar Peguche. Het is best een eind, onderweg is echter wel een heel mooi grazig plekje aan een riviertje om lekker even uit te rusten. We kwamen een aantal kinderen tegen die de koeien lieten grazen. Veel Ecuadoriaanse mensen bleken er ook wat ontspanning te zoeken. Er waren nogal wat gezinnen te zien die er hun barbecue gingen houden. Nogal wat mensen met mountainbikes gezien, ook een aantal Nederlanders. Ik vond het wel opvallen dat het zo ontzettend smerig is buiten de steden/dorpen. Overal daarbuiten slingert afval rond, in de steden en dorpen is het ontzettend schoon. Een heerlijke verse salade gegeten bij Aya Huma, lekker avocado.

Op m'n favoriete plekje op de plaza m'n dagboek bijgewerkt. Merkte net in het hotel dat er een en ander weg was, radiootje, mobiele en wat andere zaken. Winnie mistte een boel, haar verrekijker, de Lonely planet en de zaken van haar fototoestel die ze niet meegenomen had naar Peguche. Ik had een vaag vermoeden, de schoonmaak in het hotel werd gedaan door vrij jonge kinderen en ergens vond ik het wel begrijpelijk, had ik het maar beter weg moesten stoppen. Winnie was helemaal over de emmer en wilde naar de politie, ik wachtte liever even af. Tijdens onze dagelijkse taalpraatjes had ik het er met Marcelo over die danig onder de indruk leek.

Maandag 14 oktober
Les en mi tarea (huiswerk) op de plaza, het was knoertheet, eigenlijk de eerste keer dat ik het nodig vond om de schaduw op te zoeken. Ik had weinig last gehad van de warmte, terwijl dit in Nederland meestal wel het geval is. Een parkje opgezocht en wat gekletst met Ella, een kind van vijf en Louis een jongen van 15, hij werkte in Quito in een hotel en gaf me een kaartje voor als ik nog een paar dagen in Quito zou willen verblijven. Nog even met een oude mujer met handen en voeten zitten converseren, zij sprak alleen quicha, dus een gesprek was het niet te noemen.

De plaza was rustig, weinig kraampjes, ik moest eigenlijk de was wegbrengen, maar het was zo ontzettend genieten in het namiddagzonnetje. Haha, een agent in het park stuurde me snauwend weg van het gras en de agent op de plaza kwam me keurig waarschuwen voor de zon.

Met Gino en Carlos, een paar sculptiers koffie gedronken bij Sahara, beiden waren ze in Europa geweest, de een had gestudeerd in Berlijn, beiden waren ze een keer in Amsterdam geweest. 's Avonds kwam ik ze in Buena Vista, een restaurant tegen, een Zuid Afrikaanse, Michele, was er ook bij, paar gezellige uurtjes doorgebracht.

Dinsdag 15 oktober
Besluit genomen toch naar de Galapagos te gaan. Vanuit Ecuador geregeld zijn de kosten minder en als je toch in die buurt bent...........
Om een uur of een komen de kinderen uit school, grappig om te zien, al die verschillende uniformen. Ik vond wel de kinderen van indígena afkomst door de band genomen veel vriendelijker dan die van Spaanse afkomst.

Kindertjes in schooluniformen.
Ik raakte zowat verslaafd aan die bonen, dulche y salsa. Op m'n bankje een praatje met ene Richard gemaakt, half en half afgesproken die avond wat te gaan eten in Sicillia en de schone was opgehaald.

Het was een flink warme dag. Na wat inkopen zat ik even wat water te drinken en rond te kijken op de mercado toen de oude dame, (die ik in gedachten had als Mamita) de oma van Maribelle, naast me kwam zitten, al verschillende keren hadden wij op onze manier 'een praatje' gemaakt.

Er zijn daar veel oude mensen die bedelen om in leven te blijven, vaak eigen keuze, ze willen het vaak de kinderen niet moeilijk maken. Na de eerste keer vroeg ze nooit meer ergens om aan mij. Ze had duidelijk pijn, ze wees op haar ogen, rug, ogen en knieën. Meestal had ik wel wat eetbaars bij, wat broodjes of fruit, of stopte haar wat kleingeld toe. Haar waterfles was leeg en ik begon die van mij in de hare over te gieten, halverwege gebaarde ze stop. Ik kreeg een verrasend sterke handdruk als afscheid. Een paar meter verder draaide ze zich om en ik kreeg een stralende lach. Je kunt niet heel de wereld helpen, dat weet ik wel, maar ik had best wat meer voor de ouwetjes willen doen.

Die avond in Sicilia werd reuzeleuk, zonder Richard. Door de restauranteigenaar werd ik voorgesteld aan Bolivar, een kinderchirug van Artsen zonder Grenzen. Hij werkte destijds aan de grens met Colombia, heeft me veel verteld over zijn werk, de guerilla en zaken die onder de oorspronkelijke bevolking leven. Bolivar had zijn aanstaande bruid, een Nederlandse verpleegster, leren kennen tijdens zijn werk. Was lachen toen hij een paar Nederlandse termen gebruikte, Jakmaa (Alkmaar) Keis (Kaas) en Drom (Drum) Hij leek ontzettend veel op een goeie vriend van me, een markante kop met indringend helblauwe ogen en pikzwart haar. Hij nodigde me uit om de volgende dag mee te gaan naar een rondleiding door de stad met de burgemeester en een gezelschap en later een bijeenkomst. Jammer, maar 's ochtends mocht ik naar school.

Bij het hotel aangekomen schrok ik me rot. Mamita lag daar voor de deur, ze was gevallen en niemand bekommerde zich schijnbaar om haar. Ik naar binnen en Marcelo gevraagd wie we konden bellen, niemand dus, want de oude dame had geen geld. Ik flink over de emmer terug naar buiten om haar naar binnen te halen, ze was echter in geen velden of wegen meer te bekennen.

Wel grappig was dat mijn gestolen spulletjes op bed lagen, had ik toch goed gedacht wie het gedaan had. Ik had in de loop van de dagen links en rechts wat kleinigheden uitgedeeld aan de kinderen die het hotel schoonmaakten.

                 
< terug |terug naar begin |vooruit>