Home

Otavalo, Ibarra, San Antonio, Cayambe en Cotatachi.

Terug naar het overzicht Ecuador
Woensdag 16 oktober
Ik werd wakker terwijl PaintedBlack van de Stones knoerthard door de straat galmde, da's pas wakker worden. 's Ochtends naar school. Die middag ging ik met Winnie en een bekende van haar met de bus naar Ibarra, stond schijnbaar bekend om z'n lekkere ijs. Ik zat naast een jonge Indígenavrouw. Voor de zoveelste keer werd me gevraagd waar ik vandaag kwam, hoe lang ik bleef, hoe oud ik was, of ik getrouwd was en of ik kinderen had. Binnen 10 minuten hadden de dames het in Ibarra bekeken, geen ijs dus en de bus in naar San Antonio, het dorp van de Madera(hout)bewerkers. Een prachtig dorpje.
San Antonio
In San Antonio.
Onderwijl de dames zich bezig hielden met souvenirs kopen, heb ik me prettig bezig gehouden in diverse ateliers. Er werden de mooiste dingen gemaakt, niet alleen van hout, ik heb ook een aantal hele mooie schilderijen gezien. Ik stond vreemd te kijken toen ik een Nederlands woord hoorde in een groep jongeren, binnen de kortste keren stond ik te praten met het groepje. Een van de jongens was een Nederlandse uitwisselingsstudent van 17 jaar, hij had al maanden geen woord Nederlands gehoord en ik kreeg een hartelijke afscheidszoen.

Toen ik 's avonds wat wilde gaan eten zag ik Sandra, de Australische voorbij hollen, ze vroeg me even te wachten. Even later zag ik Bolivar met een stuk in zijn kraag door de straat lopen en ik heb me wijselijk gedeisd gehouden. Sandra kwam terug en ze vertelde me dat Kucki ziek was, ik vond het al raar dat ik de trocars al een paar dagen niet gezien had. Die avond alleen nog Engelse lessen gegeven en vroeg naar bed.

Donderdag 17 oktober
Spaanse lessen en om een uur of half twee aan de markt op m'n vaste plekje voor de lunch. Deze keer gekocht bij een knul die met een karretje over de markt liep. Heerlijk, gedeeltelijk motte, gekookte zachte mais, en tostado, geroosterde mais, met limoen, ui en zout. Het miezerde een beetje, maar niet genoeg om binnen te gaan zitten.

Komt daar inene die Richard opdagen, kuste en knuffelde me als een oude bekende, noemde me een Engel, bewonderde m'n uitgegroeide zonnerode lokken en vroeg me mee uit die avond. Hij noemde zichzelf een romanticus?! Moest eerst gaan werken in Ibarra, vreemde vogel. Hij maakte sieraden en zong om z'n geld te verdienen. Hij had een typisch uiterlijk, een hele donkere huid en blond haar. Hij vertelde later dat zijn moeder van negroïde afkomst was en zijn vader een blanke die zijn moeder zwanger had laten zitten.

Even later kwam 'Mamita' opdagen, ze stak haar hand op en kwam naar me toe, ik vroeg haar met gebaren of ze iets van mijn lunch bliefde, ze schoot in de lach en wees op haar mond, haha, valt niet mee tostado eten met nog maar twee tanden. Ik wees op de gekookte, ze knikte en ging zitten.

De oude dame bleek boos, ze wees op een andere bedelares en ik meende haar 'malo' (gek) te horen zeggen en wees toen op een scheur in haar azul omslagdoek, dus de oudjes knokken nog ook. Even later tikte ze me aan en wees, er kwam een oude man op ons af, Mamita stond op, de oude heer ging naast me op het bankje zitten en zij nam op de grond aan zijn voeten plaats. Mijn voorstel om te ruilen met Mamita werd door beiden kordaat afgewezen.

Met haar man bleek beter te communiceren en ik begreep dat ze uit hetzelfde gehucht als Marcello kwamen, Quichinche. Ik gaf hem de kaart van Otavalo om het aan te wijzen en gedurende een uurtje hield hij zich bezig met het bestuderen van de toeristenkaart en het aanwijzen van de plaatsen, net of hij een leesles zat te herhalen, hij hield de kaart moeizaam vast met een paar vingerloze handschoenen, ik merkte op dat de handen ernstig misvormd waren en weinig grip hadden. 't Ging regenen en het oude paar vertrok, ze waren in ieder geval nog samen.

Gegeten bij Buena Vista, nog even gezellig gepraat met William, de eigenaar, een Marguerita gedronken bij La Pena, uurtje Engels gegeven en gaan slapen.

Vrijdag 18 oktober
Laatste taalles, de test ging redelijk goed. Toen ik stond te wachten op Freddy en Winnie voor een excursie kwam ik eerst Gino tegen en even later een zieke Kucki, volgens mij had hij een fikse keelontsteking, ik had nog e.e.a. in de EHBO tas en beloofde die avond wat te komen brengen.
We zijn per taxi naar een lagune geweest om daar wat verder rond te gaan kijken. Het was echt lachen, onvoorstelbaar, heb zelden zo ontzettend veel regen gezien. De bergen waren pure mysterie, het was niks gek dat de condors zich verschuild hielden.
Een lagune, ik weet echt niet meer waar.

Ik was van top tot een nat en koud, toch was het ronduit heerlijk, behalve dat Winnie liep te zieken, daar schiet je in mijn ogen geen zak mee op, maak er wat van. Ik was zo stom geweest m'n regenjekkie in de taxi te laten, ik had nog een droog t-shirt onder een wollen trui aan, die gelukkig geen water doorgelaten had, Freddie was heel blij het droge regenjekkie aan te kunnen trekken.

Bij Sahara een koffie met ron gedronken om warm te worden.
Zoals beloofd bracht ik wat medicatie naar het hotel van Gino en Kucki, ik had flink wat paracetamol en homeopathische keeltabletten bij. Onderweg kwam ik Richard tegen, die een cadeautje voor me bij had (een geknoopt halsbandje) en me verder vergezelde naar het meest akelige hotel wat ik ooit zag. Ik liep er dus stomweg in, hij bracht me naar zijn hotelkamer i.p.v. naar die van de jongens, ik wist niet dat ik dit in me had, iemand onverwacht een ram verkopen en de benen nemen. Ja dus. Ik had een jammerende Richard achter me aan, begrijpelijk, een domme toeriste kan een ticket naar Europa betekenen.

Er volgde een serenade op straat, achteraf hoorde ik dat Gino en Kucki net aankwamen en vreselijk hebben moeten lachen.
Heb mezelf getrakteerd op een lekker dineetje in Sahara, pita met guacemole, een vegetarische lasagna met een lekkere Cerveza en een koffie na.

Later in het hotel hebben we met de taalklas een kleine fiesta gehouden, liters cola en zakken chips gehaald bij de kiosk, reuzeleuk gehad.

De Rotonde in Otavalo.
Zaterdag 19 oktober
Aan de beelden op de rotonde is zichtbaar dat het een inheems dorp is, best een leuke inkom in Otavalo.
Toch wel opvallend dat er op de drukke zaterdagtoeristenmarkt een heel andere sfeer heerst, veel minder vriendelijk. Slim zijn de mensen wel, zit je op een bankje in een parkje, komen ze een praatje maken en voor je het weet heb je een paar leuke poppen gekocht. Het werd vroeger donker en het was wat regenachtig. In het hotel werd ik door Marcello geroepen, zijn baas was er, ze zaten in hun maag met de diefstallen en vroegen of ik niet liever een ander onderkomen zou hebben, nee dus.
's Avonds bij William in Buena Vista gegeten, goed en een leuke ambiance.

Zondag 20 oktober
Wat een ochtend! Ik werd wakker van geklop op de deur, dzjeeeez, zo vroeg, nog maar 9 uur, stond de kleine jongen van het hotel voor de deur met Richard. Binnengelaten en er volgde een heel emotionele Spaanse uitleg, het kwam er op neer dat hij zijn excuses kwam maken voor de afgelopen week, aangenomen en heb het opgewonden standje onder enige dwang naar buiten gebonjourd.

Rond de middag was er een heel ander straatbeeld te zien dan op de andere zondagen, immers, er moest gestemd worden. Veel mensen te zien in stadskledij en nogal wat militairen.

Het was een hele warme dag, een rotsfeer en ik heb het niet eerder zo stil gezien als die avond.

Bij Sicillia wat gaan eten, er zaten voor de eerste keer een paar Nederlanders, een vreemd accent, geen idee waar ze vandaan kwamen.

Maandag 21 oktober
Naar Cotacachi met Ceasar een leraar van de taalschool. Het was ronduit prachtig. Het land is rijk aan natuur, alles komt er voor, bergen, oerwoud, vulkanen, meren, laagvlaktes en prachtige stranden (die ik overigens niet gezien heb). Met een bootje het meer op. Was leuk, er voeren meerendeels Indígena's mee, onder wie een hele familie op een dagtrip, een jonge vrouw sprak wat Engels en wilde dit graag eens uitproberen. Deze dagtrip, met gids en vervoer, kwam op een 12 $. Terug in Otavalo nog wat gedronken met Ceasar in Sahara, nog wat gekletst met drie kleine jochies op straat, even een praatje gemaakt met Richard die een bijpassende pulsara voor het halsbandje bij zich had. Hapje gegeten bij William in Buena Vista, kennis gemaakt met z'n Zwitserse verloofde en het gebruikelijke taaluurtje in het hotel.

Cotacachi
Cayambe
Dinsdag 22 oktober
Om 6 uur op voor een trip naar Cayambe, die dag temperaturen tussen de 5 en 25 graden meegemaakt. Heel ver redde ik het niet met klimmen, Ceasar, voor wie dit een teleurstelling was, vroeg of hij een stukje verder mocht klimmen. Geen probleem. Heb daar twee uur doorgebracht met luisteren naar de Sound of Silence, je waande jezelf daar alleen op de wereld. Had dit voor geen goud willen missen.
Later in de middag de specialiteit van de streek, kaas, gegeten. Terug in het hotel dook Richard op, die kwam me de afscheidsgroeten van de Tocars brengen. Meteen hem maar even goeiedag gezegd.
's Avonds wat gegeten bij Sahara, leuk tentje was dat toch. Je zat er op de vloer op dikke kussens. Heb er ook verschillende keren waterpijp zien roken. Je kon er simpel en lekker eten en rustig praten, de muziek op de achtergrond was niet slecht.
Me rot gelachen in het hotel, Marcelo en Luis hadden een afscheidsdansje ingestudeerd. Un regal por Catalina, zo noemden ze me gemakshalve. Ik besloot hun op een afscheidsetentje te trakteren in een restaurant naar hun keuze, ze hebben een uur ruzie zitten maken waar we naartoe zouden gaan. De keus viel op een Italiaans restaurantje waar je buiten kon eten. Ik at er 's morgens weleens wat. We spraken af voor donderdag 12.00 uur, i.v.m. werk en school was 's avonds geen optie.
Marcelo en Luis hadden een agscheidsdansje ingestudeerd.

Woensdag 23 oktober
Om een uur of tien op het geluid af naar buiten gegaan. Honderden kinderen in verschillende kleding van verschillende scholen liepen in optocht voorbij.

Het was vreselijk druk op de mercado, redelijk weer, echt goed weer voor toeristen om op de markt te snuffelen. Er liepen zelfs dames in trainingspakken over de markt, zeer opvallend, door de band genomen kleedt men zich daar tamelijk netjes.

Vroeg me af of ook Sandra al vertrokken was. Had van de verloofde van William een adres gekregen waar je een simpel stokbroodje (Goudse) kaas kon kopen. Besloot na de lunch even te gaan slapen in het hotel. Sandra maakte me om 2 uur wakker. Samen een heerlijk bakje koffie gedronken en haar uitgezwaaid, alle Amigo's weg.

's Avonds gegeten in Buena Vista en afscheid genomen van William, die vertrok dezelfde week met z'n verloofde naar Zwitserland. Ook Ceasar kwam even opdagen om goeiedag te zeggen. Met de meeste mensen mailadressen uitgewisseld.

 

 

Donderdag 24 oktober, laatste dag in Otavalo
Bijzonder veel toeristen op de Mercado. Nog wat snuisterijtjes gekocht, twee uiltjes van steen, leuke presspapiers, en wat zilver, o.a. een dedal (vingerhoed) was een leuke speurtocht, eer ik achter de naam was al....... 's Ochtends bij de bakker zag ik dat een broodje van drie naar vijf cent was gegaan, dzjeeeez.

Het is zo leuk de tafereeltjes allemaal aan te zien, met name de bedeltaktieken.

Een afscheidsetentje met de jongens.


Eer de jongens besloten hadden wat ze wilden eten?! Het werd pizza en lasagna, we hadden een gezellige lunch.

Vrijdag 25 oktober
Koffers gepakt en afgerekend. Zat om 8 uur te wachten met koffie op een broodje gebakken ei in de patio van de Italiaan. Was een raar idee voor de laatste keer toe te kijken hoe de markt opgebouwd werd. Terwijl ik op de taxi zat te wachten werd ik op de schouder getikt en Mamita en haar man stonden achter me, ze zegenden me, dit vergeet ik nooit meer, hoe wisten ze dat ik vertrok?? Een hartelijk afscheid, dat wel.

Om 12.30 was ik terug in Quito, m'n grote tas bij de taalschool in bewaring gegeven zodat ik voor de Galapagos alleen handbagage hoefde mee te nemen. De volgende ochtend moest ik om 05.30 uur op het vliegveld zijn.

In Quito kwam ik al snel Edwin tegen, even bijgebuurt. Het begon te regenen, ben op een overdekt terras gaan zitten voor een bakkie koffie, even later zat ik druk te kletsen met een klein meisje, Cecile, ze had liever warme choco.

Bij het afrekenen onstond er een klein probleem. Ik betaalde met 10 $ en kreeg van 5 terug. Het was erg druk in het restaurant, ze gingen er niet meteen op in, maar toen ik aandrong, vroegen ze me om 17.00 terug te komen, dan was de kas opgemaakt. Oké, heb toch de tijd aan mezelf.

Bij Santa Clara nogal wat oude bekenden gezien, zo werd ik ook begroet. Terug in het restaurant kreeg ik meteen de 5 $ terug, die was teveel in kas.

Onderweg bij een speciliteitenlunchroom zag ik me toch iets lekkers, Tiramisu met Ananas, 2 voor de prijs van één, 1$. Er stond een knul heel verlekkerd te kijken, wat moest ik met 2 van die stukken? Gewoon, eentje uitdelen.

           
< terug |terug naar begin |vooruit>