Home

De eerste twee weken in Ecuador.

Terug naar het overzicht Ecuador
Zondag 22 september
Om half acht werd ik wakker van het geklingel van kerkklokjes, ik keek uit het raam en zag een klein kerkje en veel mensen onderweg er naar toe. Het hotel was nog in diepe rust, de buitendeur was gelukkig al open, ik kon een ochtendkoffie best gebruiken en ging op zoek. Ik had al snel in de gaten dat er (nog) niet veel open was, maar ik had geluk en zag twee straten verder een bakkerijtje met koffievoorziening. Na een vraag van de mevrouw die er stond, wees ik op de koffie en voelde me even later weer mens worden. De bakker kwam van achter en ging met een bakkie een sigaretje roken. Tsja, dat was groen licht voor me, dus ik rolde er ook eentje.
Het kerkje Santa CLara

Meteen kwam de bakker op me af, wees vragend naar de shag en vroeg me iets, ik wist niet meer uit te brengen dan no comprendo en al snel kreeg ik de vragen, in het Engels, die ik in de loop van de volgende weken zo vaak in het Latijns-Amerikaans zou horen. Waar kom je vandaan? Hoe oud ben je? Ben je getrouwd? Heb je kinderen? Hoe lang blijf je en waar ga je allemaal naartoe?

Señor Enrico sprak goed Engels, hij bleek een keer in Amsterdam te zijn geweest. Hij was trots op zijn bedrijf dat bij een rondleiding een echte fabriek bleek te zijn. Er stond een machine in die dateerde van de eerste helft van de vorige eeuw en afkomstig was uit Duitsland.

Toen hij me kennis liet maken met z'n twee katten was het ijs helemaal gebroken. Ook daar kennen ze het principe 'binnenkat', leuke goed verzorgde dieren die de bakkerij ongediertevrij hielden, maar die wel brokjes hadden staan. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik later nog katten in Ecuador ben tegengekomen.

De koffie mocht ik niet betalen en ik kreeg nog een grote zak koekjes mee. Hij gaf me het advies meteen mijn best te doen om me in het Spaans verstaanbaar te maken, dat alleen al wordt erg op prijs gesteld en je zult zien dat de mensen dan ook moeite voor je zullen doen vertelde hij. Ik moest beloven nog eens terug te komen.

Terug in het hotel maakte ik kennis met Francisco uit Mali en Osuman uit Guinee, die besloten me wat wegwijs te maken in Quito, ze wezen me de wat veiliger routes om alleen te lopen en een internetcafé om even naar Nederland te bellen dat alles goed was. Zij spraken redelijk Engels en stelden me later voor aan nog een medegast, Fanny, een Ecuadoriaanse, die geen woord Engels sprak en zat te mopperen dat ze keelpijn had. Nadat ik haar wat homeopathische keeltabletten bezorgd had en de zoekgeraakte bagage ter sprake kwam, sleepte ze me mee naar een van de hoofdwegen de trolley in, zo kwamen we bij het vliegveld waar mijn bagage net gearriveerd was.

Het parkje met op de hoek het hamburgerrestaurant
Die avond met Fanny bij een hamburgerrestaurant gegeten, tegen alle adviezen in had ik een salade op voor ik er erg in had, er was me immers op het hart gedrukt geen rauwkost te eten i.v.m. maag/darmklachten. Wel heb ik me gedurende heel de vakantie aan het advies gehouden dagelijks twee flesjes echte cola te drinken als preventie en dit heeft goed gewerkt. Vreemde gewaarwording de enige blonde te zijn in het hotel.

Maandag 23 september
Perfect ontbijt serveerden ze in het hotel, een groot glas heerlijk vers sap, elke dag van een andere vrucht, granadilla, tomates des árboles, fresas en ga zo maar door. Twee stevige mokken koffie en een broodje met elke dag een andere verse jam.

De eerste schooldag. Eerst werden de nieuwe studenten voorzien van een pasje met foto als Estudiante, dit was geldig als legitimatie zodat je officiële paspoort veilig opgeborgen kon worden. Op vertoon van dit pasje kreeg je zeven uur gratis internet, internet was overigens niet duur, 60 dollarcent per uur.

Hoe verzinnen ze het, de week begon met Salsalessen, kennisgemaakt met een aantal andere studenten en samen naar de dansschool gegaan. Salsa is erg leuk, alleen op één of andere manier krijgen de meeste westerlingen stomweg het ritme niet te pakken, ik dus ook niet en het was ook te vermoeiend. 's Middags de eerste taalles van Veronica, ze bleek een afgestudeerd advocate, helaas kon ze in haar beroep geen werk vinden, de werkeloosheid in Ecuador is hoog. De lessen werden één op één gegeven en totaal in het Espanol, wat in het begin niet echt meeviel. Die avond met Marianna, een Zwitserse van een jaar of 19 de stad een beetje verkend.

Dinsdag 24 september
's Ochtends om zeven uur al lekker in het park aan het huiswerk. Even door de stad gedwaald, bij een stalletje wat kleinigheden gekocht, met Luis, de gids van school die gelukkig wat Engels sprak, en nog een paar mensen naar het Museum del Banco central. Een oerlelijk modern gebouw. Er waren prachtige dingen te zien, alleen je hart huilt wanneer je je verdiept in wat er in naam van het geloof tegen de oorspronkelijke bevolking is misdaan. Nog steeds is de kloof te merken tussen bewoners van Spaanse afkomst en de Indígena's. Die middag de tweede taalles.
Woensdag 25 september
De eerste keer dat het zonnetje niet scheen in de ochtend. De pinautomaten bleken niet altijd even betrouwbaar, maar ik had gelukkig nog wat kleingeld op zak. Een café tradditionel bij een van mijn favoriete tentjes, Shahrezad kostte maar 30 dollarcent. In 2000 heeft Ecuador de nationale munt, de sucre, vervangen door de dollar. Die stond iets lager dan de euro in 2002. Door naar Salsa les, daar buiten gekomen stond het te plenzen en het was echt frisjes.
Een favoriet koffie en lunchplekje in Quito: Shahrezad
Mittad del mundo.
Donderdag 26 september
Vroeg op, er stond onder leiding van Luis een bezoek aan Mittad del Mundo op het programma, een monument dat bij de evenaar staat, zo'n 22 km ten noorden van Quito. De busroute er naartoe was al erg leuk. Gedurende de hele rit sprongen er verkopers in en uit de bus met versnaperingen. Mittad del Mundo beslaat een groot terrein met diverse expositieruimtes. Het eigenlijke monument is een dertig meter hoog, we besloten dit commerciële gebouw niet te bezoeken maar naar de evenaar te gaan een paar honderd meter noordelijker.
Er is een leuk klein museumpje omheen gebouwd, Inti-Nan, waar je via een zandpad komt, ik denk niet dat je dit zonder gids op zou merken. Om te laten zien dat het de echte evenaar is, wordt er een proefje gedaan waarbij ze een gevulde gootsteen laten leeglopen. Ten noorden van de evenaar kolkt het water tegen de klok in, ten zuiden ervan met de klok mee en precies op de evenaar stroomt het water zonder draaiing door het putje.
Proefjes op de evenaar
Oude indianenwoning
Er is nogal wat te zien over de oorspronkelijke bevolking, hoe de woningen en werktuigen eruit zagen, ik scoorde redelijk met het gebruik van de blaaspijp. Er leefde een grote kolonie Cuy's (Cavia's) in het museum. De diertjes zagen er prachtig uit en waren redelijk tam te noemen. Ze reageerden leuk op fluitgeluidjes. De gids wist ontzettend veel te vertellen over de geschiedenis van de oorspronkelijke bevolking, hij was zelf een Indígena, hij verbaasde zich best dat ik er e.e.a. van afwist. De uitdrukking Pachamama had hij niet eerder van een toeriste gehoord.

Door het Quecha-volk in de Andes werd Madre Tierra (Moedertje Aarde) vereerd in al haar elementen, bergen, rotsen, bomen, rivieren en dieren. Zij vormen samen het het heilige weefsel van het leven. Pachamama zorgt voor al haar kinderen; daarom moeten wij voor Madre Tierra zorgen en haar eren, leven in harmonie met al haar elementen.

Leuke avond, een samen bereid diner op de taalschool en een afzakkertje bij Bloomes, een disco. Heerlijk drankje uitgeprobeerd, Mojito de Cubana, voor de daar geldende prijzen wel erg duur 2,50$ even ter vergelijk, de duurste 75 cl Cervesa in de toeristenbuurt kostte de helft.

Vrijdag 27 september
Rustig dagje, taallessen en Salsa class, de laatste keer, het bleek te vermoeiend, wel jammer. Op de Indígena markt rondgesnuffeld, wat kleinigheden gekocht en me 's avonds op de msn gemeld bij het thuisfront, internet was trouwens spotgoedkoop, 60 dollarcent per uur. Mailen lukte voor geen meter, msn daarentegen weer wel.
Edwin in het Oranje
Zaterdag 28 september, me gusta Quito en Sabado.
Al vroeg de hort op en de ogen goed de kost gegeven. Op verschillende plaatsen boden mensen puppies te koop aan, allerlei rassen tot een Husky toe. Kleine oude dametjes met zware lasten op de rug, prachtige kinderen, weinig toeristen te zien in de vroege ochtend. Op de markt wat kleinigheden gekocht, lunch op een terrasje en daar kennis gemaakt met Edwin, een knul die zijn schoolgeld verdiende met schoenenpoetsen, een beetje Engels sprak en een fan was van het Nederlandse voetbal, samen gezellig zitten keuvelen bij een glaasje cola. Rustige avond, op tijd naar bed.
Zondag 29 september
Lang geslapen, desayuno bij señor Enrique de bakker voor 65 cent en in het zonnetje in het park huiswerk gemaakt. Lennon was al snel een favoriete pleisterplaats geworden. Even zitten praten met een politieagent, een groot verschil met de eerste zondag, de taal was iets begrijpelijker.
Halverwege de middag kwam ik Fanny tegen, ze nodigde me uit om mee te gaan, het was de tijd van de verkiezingen en ze werkte voor de vicepresident. Samen met Fanny en haar dochter Marta namen we de Trolley op weg tja, waar naartoe? Prettig en schoon vervoermiddel trouwens. We stapten uit in een ruime buitenwijk van Quito, kwamen na een klein stukje lopen bij een grote poort, er bevonden zich gewapende heren, 'Securidad', en ik vroeg me echt af wat er te doen was.
Bij een Hacienda voor een verkiezingsbijeenkomst.
Het publiek wat er verder nog stond te wachten, was aan de kleding te zien niet echt niet doorsnee te noemen. De een na de andere grote dure auto kwam aanrijden en ik werd aan een aantal heren voorgesteld als m'Amiga d'Ollanda, met als klapstuk aan 'El president', die me verwelkomde met een hand en een kus, zoals dat daar gebruikelijk is. Ik voelde me niet erg op m'n gemak, heb m'n ogen uitgekeken en zat als enige blonde vreemde in de zaal van de Hacienda waar de speeches worden gehouden, waar ik natuurlijk niks van begreep.
Vanaf het stadion
Na de speeches met bijbehorend applaus, volgde er een lange rit met een aantal auto's, door oud Quito, prachtig, naar het hoogste punt naar een stadion vol met mensen. Het publiek liet zich heel anders aanzien dan bij die Hacienda, nogal wat minder bedeelde mensen en veel van de oorspronkelijke bevolking. De vice-president, waar Fanny voor werkte hield er een toespraak. Ik ervoer het toch wel een beetje bedreigend, net de lucht er uit zag en was eerlijk gezegd opgelucht toen we weer in de auto zaten
's Avonds in het hotel was iedereen te moe om er nog op uit te gaan wat te eten. Door Marta gemaakte sandwiches met koffie zitten snoepen. Er was een grote groep jongens gearriveerd, waarvan er eentje vloeiend twaalf talen sprak, ondermeer Nederlands. Wat zitten kletsen en doodmoe naar bed na een enerverende dag.
Maandag 30 september
Druk dagje, taalles van 08.30 tot 12.30 uur, even internet op onder de lunch, kon niet pinnen, op de markt een broek gekocht en in een kantoorboekhandel wat schrijfmateriaal, even bijgekletst met Edwin, lunch met een paar bekenden op een terrasje, foto's laten ontwikkelen, een diner voor één dollar, 's avonds in de receptie van het hotel naar een Flintstonesfilm zitten kijken, was leuk, huiswerk maken en slapen.
Kennisjes van de taalschool
Carolina Park

Dinsdag 1 oktober
Eindelijk kunnen pinnen, na schooltijd een trip met de Trolley gemaakt naar Carolina Park. Op de terugweg zagen we een hele lange betonnen muur waar iets prachtigs van gemaakt was. Elk segment was aangegrepen om er een schilderij op te maken, het was ronduit prachtig, al vraag ik me af hoe lang die kleuren mooi blijven met alle viezigheid die er van de auto's komt. De geschiedenis van Ecuador in een notendop in beeld gebracht. Even bij Lennon gezeten en de avond flink aan de studie. Vrijdag zou de test al zijn en erg vlotten deed het niet.

Woensdag 2 oktober
Overal weer druk rond zitten kijken, zie nogal wat vrouwelijke soldaten lopen, hun uniform is rose met beige. Even naar Nederland gebeld. Een rustige middag op school, de lerares had een les van mij naar de middag verzet, dit is niet gebruikelijk, meestal zijn er 's middags andere aktiviteiten. De was opgehaald bij de wasserette, 2.70 $. Het was een heel warme dag, tot het op het einde van de middag weer flink bewolkt werd, toen was het zelfs frisjes te noemen. Een prachtige jurk gekocht, zwart fluweel, als het licht erop valt lijken er vlekken van alle kleuren van de regenboog in te zitten.

De Basilisk in Oud Quito
Donderdag 3 oktober
Met een aantal mensen onder leiding van Luis een bezoek aan oud Quito gebracht, alles een en al kleuren en geuren, het leven daar op straat is ronduit fantastisch om mee te maken. Een druisende mensenmassa. Ik werd gewaarschuwd tegen berovingen, echter ik heb in de tijd daar altijd gezorgd geen bijzondere dingen bij te hebben en alleen wat kleingeld. Ik vind het ook aan te raden geen al te opvallende kleding aan te trekken.

De Basilisk was prachtig en het uitzicht overweldigend. Het enorme beeld van de Maagd van Quito op een heuvel die El Panecillo (het broodje) wordt genoemd. Een prachtig gewelf van Glas in Lood, helaas voor mij onmogelijk om fatsoenlijk op de foto te krijgen. In een kapel elders heerstte er een aparte serene sfeer, eigenlijk niet te doen dit onder woorden te brengen. Die avond een BBQ op school, reuzeleuk, met een afzakkertje bij Bloomings Discotheek.

El Panecillo met de Maagd van Quito er bovenop.
Vrijdag 4 oktober, de laatste schooldag in Quito
Op school probeerde ik het fenomeen 'Dierendag' uit te leggen, wat Veronica, m'n lerares, heel aanvaardbaar vond in connectie met de naamdag van Franciscus van Assisie. Het overgrote deel van de bevolking is strenger katholiek dan in Nederland. De toets viel redelijk uit. Het was de gewoonte een kleinigheid cadeau te doen aan el proffessore, ik had wat snuisterijtjes uit Nederland meegenomen, Veronica vond het reisnaaikoffertje erg leuk. Onder een grote fruitsalade con crèma bij de lunch afscheid genomen van een aantal medestudenten en alvast de deeltaxi besteld om de andere dag naar Otavalo door de reizen, waar de taallessen die maandag vervolgd werden.
Een vrolijke verkiezingswagen.
Sabado le cinco octobre
Fanny om 09.30 uitgezwaaid bij de verkiezingsvrachtwagen, de optochten waren in volle gang. Tas ingepakt, even de stad in voor een hapje eten en post kijken in het internetcafé, ik wist niet hoe de voorzieningen in Otavalo zouden zijn. De rekening betaald, viel reuzemee, 120 $ voor 14 overnachtingen. De deeltaxi was besteld voor 14.00 uur, die waren bij de taalschool voorgereden, om 16.00 eindelijk vertrokken.
         
< terug |terug naar begin |vooruit>