Home

Quito, tijdens een protestmars en een vulkaanuitbarsting van de Reventador.

Terug naar het overzicht Ecuador
De zon schijnt niet altijd in Ecuador.
Woensdag 30 oktober
Terug in Quito en Santa Clara. Ik heb met deze foto het cameraatje vol gemaakt, de zon schijnt niet altijd. Wat boodschappen gedaan. Het internetcafé in om te zien of er nog nieuws was van het thuisfront. In Nederland is het zes uur later, druk was het dus 's avonds niet op de msn. Bij het internetcafé serveerden ze goede broodjes en een lekkere café tradditionel.
Donderdag 31 oktober - Dia de los Muertos, Halloween.
Werd 's ochtend om 8 uur wakker gebeld met een vreemd telefoontje, wist niet wie ik aan de telefoon had, maar het was een uitnodiging voor een date. Soms is jezelf van de domme houden het handigst.
Fototoestelletjes en de was weggebracht en om tien uur naar de taalschool met iets lekkers voor bij de koffie. Heel de stad was versierd met skeletten etc. Matteo belde voor mij met Iberia, hij had gehoord dat je tijdelijk 2 tassen van 32 kg bagage mee mocht nemen en nog eens 10 kg handbagage, dit bleek te kloppen, niet echt nodig, wel handig om te weten.
's Middags raakte ik een protestdemonstratie terecht. Pro en Contra El Alca, in het begin verliep deze tamelijk rustig, maar de sfeer werd steeds grimmiger. Er werd hard ingegrepen, toen er Boma (traangas) gebruikt werd ben ik er toch maar vantussen gegaan. De schone was en de foto's opgehaald, nah, foto's, meer kiekjes.
Die avond was er een diner op de taalschool, vond het wel leuk te gaan, er zouden bekenden komen, ik hoopte Marian ook weer eens te zien.
Na het eten zijn we met een paar man de stad ingegaan. Heel de stad was in sfeer, veel mensen verkleed en/of met maskers op, je zag alle kleuren suikerspinnen, zoet geurend.
Een protestdemonstratie.
Muziek van de Stones is in Ecuador veel te horen.
Het werd een ontzettend leuke avond. Naar Blooms gegaan, werd leuke muziek gedraaid, Stones en Queen, het is gedurende al die weken nooit zo laat geworden als toen. Toch prettig dat ik de beginselen van de salsa had geleerd. Er waren een aantal jongens die goed konden leiden. Marian was er ook, ze had een pulsara voor buena suerte voor me gekocht. Ze werkte met de straatkinderen en het beviel haar best. We spraken af voor de maandag erop, ik had wat spullen die ze best kon gebruiken, hoefde ik ze niet mee terug naar Nederland te sjouwen en de medicijntas kwam ook best van pas.
Die avond hoorde ik ook dat er in m'n hotel een gang Colombianen was opgepakt. Ik vond ze er zo glad en gelikt eruit zien, iets klopte er niet.
Lennon, een van mijn favoriete kroegjes.

Vrijdag 1 november
Lekker uitgeslapen. Het bleek een feestdag op Amazonas, waarvoor weet ik nog steeds niet. Mensen in klederdrachten in optocht met aardewerken schalen en mannen met zware lange kleden achter zich. Dankfeest? Kinderen met glimmende kransen die duiven vasthouden. Stokken met fruit, versierde hoeden van twee meter, vaandels en alles werd begeleid met constant dezelfde muziek.

Bij Lennons kwam ik Gino, een van de beeldhouwers die ik in Otavalo had leren kennen, tegen. Samen wat gedronken en even later kregen we gezelschap van Valerie, een vriend van 'm. Valerie bleek een van de organisators van de protestmars te zijn geweest. Naar wat ik begrepen heb, ging het mede tegen Texaco, tegen de verwoesting van de Amazonia's.

Zaterdag 2 november
Wat een takkeweer, bij uitstek weer voor de overdekte markt. Wilde toch nog wat souvenirs kopen. Onderweg kwam ik toch weer bekenden tegen. Een meisje wat doosjes beschilderde, ik vond het leuk er een paar van haar te kopen, Erwin, de schoenpoetser en Corine die ik via Marian had leren kennen, we maakten een afspraak voor de lunch.

Ik kwam een paar hele leuke windlichtjes tegen, eentje met manen en sterren van obsidiaan, wat een heel lief tinkelend geluid geeft en eentje met zwart gelakte belletjes beschilderd met goud en bloemetjes. Toch was het af en toe een beetje vreemd, bij elke pinautomaat stond een bewapende wacht, ook in de meeste winkels, hoe klein dan ook. Kwam nog een cd tegen van Mercedes Sosa voor een paar dollar, een zilveren zonnetje voor een goeie vriendin en een yin en yang hanger voor een lieve vriend. Heb me toch prima vermaakt. Quito leek zowat uitgestorven tegen de avond.

Zondag 3 november
Voor het ontbijt even bij een internetcafé naar Nederland gebeld dat ik de volgende dag richting huis zou komen. En naar señor Enrique, de panaderio (bakker) om te ontbijten en afscheid te nemen. Ik mocht niks betalen. Het zonnetje scheen lekker vroeg in de ochtend, maar al snel werd het bewolkt.

Het was de laatste dag, althans dat dacht ik, dus even langs alle bekende plekjes. In Lennons koffie gedronken en even later op een bankje in een parkje m'n dagboek bijgewerkt. Hier kreeg ik gezelschap van een Canadees, een gepensioneerde helicopterpiloot, die nog maar een dag in Ecuador was. Hij wilde er een aantal maanden doorbrengen. Ik vond 'm rijkelijk jong om met pensioen te zijn, maar het schijnt gebruikelijk in dit soort werk. We spraken af om één uur op hetzelde plekje te zijn om samen wat te gaan eten en ik kon hem later wat wegwijs maken in Quito.

Quito tijdens de uitbarsting van de Reventador
Die vlieger ging niet op. Toen ik de overdekte markt uitkwam om naar mijn afspraak te gaan was de lucht raar, loodachtig, het was net of het zou gaan stormen. Ik merkte dat er een lichte paniek was onder de mensen, toen ik er naar vroeg ving ik woorden op als eruption en vulcano. Nu had een vriend van me gezegd toen ik vertelde dat m'n omgeving m'n reis nogal gevaarlijk vond, wat kan je overkomen? Beroving; ja, op zeer kleine schaal en ik kreeg m'n spullen nog terug ook, verkrachting; ik bleek kordater te kunnen handelen dan ik van mezelf ooit gedacht had, dus nee, ook niet, en een vulkaanuitbarsting; ja, dat wel. Een vreemde ervaring, bang ben ik in Ecuador nooit geweest en omdat er ook geen doden gevallen waren tijdens die uitbarsting is het achteraf gezien heel speciaal geweest om mee te maken.
Het begon te regenen, maar het was niet nat. Binnen een uur was alles grijs, alle kleuren verdwenen onder een grijze asregen. Alles lag stil, op zondag was er toch al veel gesloten, maar die dag was het echt zoeken om een internetcafé te vinden, iets anders was er die dag niet te doen, de afspraak was ook misgelopen en ik heb die man ook niet meer gezien. Men gaf het advies binnen te blijven. In Nederland was er nog niets bekend van een vulkaanuitbarsting, dus ik had de primeur. Een vriend van me heeft er van zeer dichtbij daar eentje meegemaakt, was wel leuk hierover van gedachten te wisselen. In eerste instantie was zelfs niet bekend welke vulkaan het was. Mensen liepen op straat met poncho's en parapluus en neus en mond beschermd. In gringolandia waren er gelukkig wel een paar restaurants open. Na het eten liep ik door een sinistere wereld in een heel vreemd licht terug naar het hotel.
Het sneeuwt as vlak na een vulkaanuitbarsting
Een wondere wereld in de as.
Maandag 4 november
Naar de taalschool gegaan in de ochtend, misschien konden zij erachter komen hoe het zat met de terugreis, ik zou immers die dag vertrekken naar huis. Het vliegveld was tenminste een week gesloten. Dinsdagochtend moest ik om half zes op het vliegveld zijn, waar we per bus zouden vertrekken naar Guayaquil.
Er liepen verschillende straatventers rond waar je tegen een klein bedrag mondkapjes kon kopen, beslist geen overbodige luxe, de asregen was nog erger dan de eerste dag.

Ik zat zonder water en de winkels waren gesloten. Ik deed altijd de boodschappen in een winkeltje vlak bij het hotel, dit was ook dicht. Toen ik er voor de deur stond gebaarde iemand naar me dat ik gewoon moest kloppen, gedaan en even later deden ze open en kon ik uitzoeken wat ik nodig had, achter me ging de deur weer op slot.

Marian kwam langs in het hotel en we hebben wat spullen uitgezocht die ze nog goed kon gebruiken en waar ik terug in Nederland toch niets meer aan had. We spraken af samen met nog een bekende die middag in Gringolandia bij Magic Beans te gaan eten. Het werd onverwacht toch een hele leuke dag. Die middag even naar in het internetcafé om het thuisfront te melden dat ik onderweg ging, maar verder niet wist hoe of wat. Voor de laatste keer langs Lennon, waar ik een paar stickers als afscheid kreeg.

Dinsdag 5 november
Half vijf opgestaan, kreeg van de receptionist een bak koffie terwijl ik op de taxi zat te wachten en om klokslag half zes was ik op het vliegveld. De asregen was inmiddels gestopt en overal zag je mensen samen aan de slag de as op te ruimen en in zakjes aan de rand van de wegen te leggen. Ook de scholen waren gesloten, op het vliegveld waren de studenten de as aan het wegruimen, het zou minimaal tot donderdag duren.

Het was gewoon inchecken net als voor een vlucht, alleen gingen we een luxe bus van Panamerica in, om kwart voor negen vertrokken. De verzorging onderweg was prima, de helft van de zitplaatsen was maar bezet. De vorige avond had ik niet gegeten, dus ik was erg blij met een bakkie koffie en een broodje.

De route was ronduit prachtig, achteraf vond ik het een reuzemeevaller die busrit. Dwars door het land, door vrij hoog gelegen gebieden, langs bananenplantages en door prachtige natuur. Zelfs hier dragen de koeien oormerken.

Eén keer zijn we onderweg gestopt bij een soort wegrestaurant. Ik had helemaal geen zin in een vette hap, ben eens buiten gaan kijken en ontdekte een buitenkraampje waar je een tosti (eerste keer dat ik dit zag in Ecuador) kon kopen en simpele bananen. Tijdje met de dame in het kraampje staan te kletsen.

Vroeg in de avond waren we in Guyaquil, om 21.00 vertrok het vliegtuig voor de vlucht naar Madrid. Onder de oversteek de tijd zes uur vóóruitgezet.

Woensdag 6 november
Om 14.00 uur arriveerden we in Madrid, m'n oude mobiele die ik meegenomen had, bleek kapot, kon dus het thuisfront niet bereiken. Om 16.00 vertrok de vlucht naar Barcelona waar we om 17.00 aankwamen. Mooie vluchthavens hebben ze in Spanje, maar wel flink aan de prijs. Een simpel croissantje was 2 $, vergezeld van twee bakjes koffie voor een dollar of 7, smaakte het diner prima na dat flauwe spul wat er tijdens de vluchten geserveerd werd.

De vlucht Barcelona/Amsterdam ging om acht uur, er zaten maar negen personen in, onvoorstelbaar. Ik had geheel geen zin in praten, het was ontzettend warm in het vliegtuig, ik had al lang niet kunnen wassen en omkleden en op een gegeven moment voelde ik me daar niet meer al te prettig onder. Het laatste eten in het vliegtuig heb ik laten staan. Een glas rode wijn voldeed.

Even na 21.30 waren we boven Nederland, de rechthoekige lichtvlakken gaven me meteen het idee terug in Nederland te zijn. Ik nam een taxi naar Ibis, waar ik meteen het deksel op m'n neus kreeg, alles zat vol. Ik kon niet anders dan bekenden bellen of ze me misschien op konden halen, dit lukte.

Donderdag 7 november
Om vier uur in de morgen stapte ik m'n eigen vertrouwde hok binnen. Naar bed gaan zag ik niet zitten, spullen uitgepakt en in de wasmachine, uitgebreid de haren gewassen om de aslaag eruit te krijgen. Tegen acht uur zat ik heerlijk schoon aan een grote mok koffie achter m'n computertje.

M'n moeder was blij toen ik me die ochtend meldde, ik bleek een paar dagen zoek geweest te zijn, achteraf bleek m'n laatste mailtje aan het thuisfront nog in de concepten van hotmail te staan, stomstomstom.

Ik heb lang een soort heimwee gehad naar Ecuador. Nederland leek kleurloos, geurloos en stil en de mensen kil en afstandelijk. Die trip heeft me goed gedaan, alles zelf doen, een geweldige tijd gehad in een prachtig land en veel lieve mensen leren kennen.

     
< terug |terug naar begin