Magneet Volg de sterretjes door de gedichten heen

 

ik zag je al
van verre staan
je trok me aan
als een magneet

je hield je hoofd
wat schuin
de schouders afgewend
een glimlach die me kent

handen waren warm
en je ogen koel
je liet mij zacht
het ijs ontdooien

ogen keken dieper
dan je mocht
ik voelde me verlegen
wist waarnaar jij zocht

we zagen in elkaar
de ander dromen
ik zag je meisjeshart
en jij dat schoffie komen.