Terug naar het menu

Spijt

Terug naar overzicht ingezonden

Kijk je nu naar me? Ben je trots op wat je ziet, of misschien juist niet?

Ik heb spijt van alle dingen die onuitgesproken bleven, en van dat ene. Heb jij hetzelfde gevoel van je stille blikken? De bittere verwijten in je ogen als je keek terwijl je dacht dat ik het niet zag.

Maar nee, jij was hard en ongenaakbaar als graniet, tot op het laatst. Die verweerde kop, die priemende ogen, altijd wrevelig en ontevreden. Tot op het laatst.

Je eeltige handen die vaker straften dan streelden, vlekkerig en slap uitgestrekt op het laken. Je warrige grijze haar valt weg tegen het witte kussen. Je ogen leven als vanouds. Altijd boos in hun glans.

De boodschap bereikte me op tijd. Ik was er, tóch? Maar geen woord van herkenning, geen woord van dank, alleen die afkeurende blik. De blik der blikken die me altijd ineen liet schrompelen tot ik uit wanhoop mijn ogen neersloeg en maar deed alsof ik er niet was.

En ik zweeg, als altijd. Ik zag door mijn wimpers hoe je me wenkte. Slechts één kromme vinger. En ik kwam naar je toe, stond aan je bed. En durfde niets te zeggen, amper te kijken. Mijn schouders gebogen. Bang.

Je wenkte me dichterbij. Ik boog mijn hoofd naar het jouwe, en je zei: ‘Help me.’ Ik kijk je in je ogen en ik zie je angst. Angst voor wat gaat komen. Ik zweeg, wat moest ik anders? Ik zweeg, en rechtte mijn rug als viel er een jarenlange last van mijn schouders. Ik ging weg en liet je alleen met je angst.

De verpleegkundige bracht me het nieuws op een zakelijke toon, toen ik aan mijn tweede kopje koffie zat, op de gang. Ik liep licht als een veertje het hospitaal uit, weg van jou en je sterfbed. Eindelijk een leven zonder jou, een leven zonder angst.

En nu lig ik te kijken naar mijn zoon, die bedremmeld in de deuropening staat, alsof hij ergens op betrapt werd.

Kijk je nu naar me? Ben je trots op me of…?


Meer van Carpe Noctum op: