Telefoongesprek

Over sommige telefoongesprekken kun je wel eens een dubbel gevoel hebben. Vandaag was er weer zo eentje.

Een oude dame belde, ze is bij ons wel bekend. Zodra we haar begroeten aan de telefoon, natuurlijk even hardop haar naam noemend om de collega's attent te maken, worden verschillende paar ogen ten hemel gericht.

Mevrouw vroeg wanneer haar hondje weer een enting moest hebben. Nu is mijn geheugen erg slecht, ik kan niet onthouden van duizenden diertjes wanneer het tijd is voor hun jaarlijkse prik. Toen ik aanhaalde dat dit normaal gesproken in het entingenboekje en op de plaatsingsbon vermeld wordt, begon mevrouw af te gaan als een wekker. 'Nederlandse bureaucratie' was de netste uitdrukking.

Ondertussen volgde een lesje in Land- en Volkenkunde, en kwamen ook diverse godsdiensten ter sprake, dit kan ik hier beter niet herhalen. De huisvesting van de tegenwoordige tijd werd ook nog op het woord gegooid, appartementen schijnen niet genoeg kastwerk te bevatten om een entingenboekje zorgvuldig in te bewaren. De kwaliteit van ons asiel en de dieren werd vervolgens bekritiseerd. Toen ik de tirade even onderbrak door met een woordje te laten horen dat ik nog luisterde, wat je in elke cursus telefonie leert, werd ze helemaal laaiend en werd me onwil, leugenachtigheid en onbeschoftheid verweten.

De collega's zagen schijnbaar dat ik me op een gegeven moment kostelijk zat te vermaken. Vanmorgen was ik met m'n goede been uit bed gestapt, de kittens waren al vroeg samen in het zonnetje aan het ravotten, hun ontstoken oogjes zagen er een stuk beter uit, hun kamertjes hadden ze tamelijk netjes gehouden, dan kun je een paar vloeken naar je hoofd wat beter relativeren nietwaar!

Stier Herman werd er ook nog in betrokken en, ik weet het, het is niet netjes, maar ik kon het echt niet laten de telefoon op de luidspreker te zetten. Eigenlijk zouden we dit altijd moeten doen, er worden vaak later uitspraken van je geciteerd waar je nog nooit van gehoord hebt. Toen mevrouw persoonlijk werd, leek het me beter getuigen te hebben voordat er weer een klacht over brutaliteit van het personeel bij het bestuur ingediend zou worden, wat met de regelmaat van de klok voorkomt. Wanneer je een afwijkende mening van de klant hebt, wordt dit meestal als brutaliteit ervaren.

Het tempo van de wekker werd gestadig minder tot er een stilte viel aan de andere kant. Ik verzocht haar vriendelijk na het weekend even terug te bellen zodat we in de gelegenheid gesteld zouden worden alle gegevens haarfijn na te zoeken. "Och ja, natuurlijk, 's zaterdags is het natuurlijk erg druk, ik zal in het weekend eens kijken of ik de papieren kan vinden" aldus mevrouw, ze wenste me een prettig weekend, verontschuldigde zich dat ze zoveel tijd in beslag had genomen en hing op! Wat moet je hier nou mee?