Pietje Bell

In UWV perspectief van maart 2007 viel me een artikel over een schrijfwedstrijd op. 'Vroeger' schreef ik graag columns, echter sinds ik niet meer werk, ontbreekt het me hiervoor vaak aan inspiratie. En om publiekelijk al te duidelijk op mijn privéleven in te gaan, zie ik ook weer niet zitten. Ik ben er niet kwijt van om in een etalage te gaan zitten, zo zie ik Internet altijd.

In juni 2000 schreef ik het stukje, 'Een beetje MS'. Dit werd in december van dat jaar gepubliceerd in een bijlage van het blad Mensen getiteld: 'De vele gezichten van MS'. Toen wist ik nog niet dat ik ondertussen geïnfecteerd was met de Borrelia bacterie. In februari van 2001 werd ik flink ziek, tropenkoortsen en reuma-achtige klachten, de diagnose luidde: 'de ziekte van Lyme.' Vandaag besloot ik de column 'Een beetje MS' op te sturen voor de categorie: 'De Pen Publiek.'

Al gaat mijn website niet expliciet en overduidelijk over mijn aandoeningen, de site is tekenend voor mijn persoontje, ik ben ik, ik ben geen MS of Lyme, ik heb het alleen maar. Daarom wil ik toch mijn website mee laten doen voor het onderdeel De Pen op Internet.

Mijn emoties vertaal ik naar sprookjes, mooie schrijfsels en muziek. Mijn website is een favoriete hobby geworden, stukje bij beetje opgebouwd, veel van de inhoud, in webdesignerstaal content genoemd, is autobiografisch. Het mooie aan zoiets is, alles is in eigen tempo te doen, het is nooit af, elke keer ontdek ik iets wat beter of anders of mooier kan.

Ik ben met de site begonnen in een periode van slapeloosheid tijdens grote veranderingen in mijn leven. Door echtscheiding kwam ik voor het eerst alleen te wonen, ik moest leren op eigen benen te staan. De opvang voor weeskittens was verleden tijd. De combinatie MS met Lyme hakte er flink in en jammer genoeg raakte ik in de WAO terecht.

Onbewust was ik alle verandering toch aan het verwerken denk ik, mijn ritme raakte in de war. Van 's nachts liggen piekeren op bed wordt niemand wijzer. Als Morpheus weigerde mij te omhelzen, probeerde ik mijn gedachten te sturen en als ik deze verzameld had, te vertalen naar verhaaltjes. Had ik er eentje in mijn hoofd dan stond ik op en tikte het meteen uit. Ik ben nog steeds blij dat hier een hele fijne bezigheid uit voortgekomen is.

Sowieso beschouw ik de computer, die ik Pietje Bell gedoopt heb, als een vriendje. Doordat ik niet meer werk, zou zonder internet mijn wereld wel erg klein worden. Nu haal ik met internet de wereld binnen. Het zou mooi zijn wanneer iedereen die mogelijkheid kon hebben, zeker mensen die, om wat voor reden dan ook, wat minder mobiel zijn.


Interessant vind ik het om mee te lezen in internationale Engelstalige medische nieuwsgroepen. Zeker over MS en Lyme en over de behandelingsmethoden c.q. medicijnen die hiervoor in het buitenland toegepast worden. De informatie die je via Internet voor het grijpen hebt, het Nieuws, de Krant, de TV gids, contacten met de andere kant van de wereld die makkelijk te onderhouden zijn en ga zo maar door, geweldig.

De virtuele wereld blijkt een spiegel van de echte wereld. De kinnesinne viert op diverse fora hoogtij. Het lijkt wel of men soms alleen maar bezig is tegen elkaar op te bieden. Vaak lijkt het dat alles wat je tikt tegen je kan en zal gebruikt worden, de juweeltjes die de uitzondering vormen, buiten beschouwing gelaten. Ik hecht waarde aan fatsoensnormen, ik ga een stevige discussie niet uit de weg, dit vind ik zelfs leuk maar zodra het de weg op gaat van een ordinaire scheldpartij ben ik weg, bizar gewoon soms, en dat tussen mensen die elkaar alleen van lettertjes kennen. Waar ik me ook aan stoor, niet dat ik mensen op taalfouten zal beoordelen, is het gebruik van het zogenaamde 'Dunglish', de 'chattaal' en het niet gebruiken van leestekens, dit vind ik respectloos ten opzichte van de mensen door wie men gelezen wil worden.

In de loop van de tijd ben ik redelijk cynisch geworden aangaande wat er op Internet 'te koop' is. Ik probeer met een gezond wantrouwen te lezen. In mijn omgeving merk ik soms op dat men zaken op internet als vaststaande waarheden aan gaat nemen. Ik denk dat het een mooi medium is als je de zaken in perspectief kunt blijven zien. Via internet heb ik een nieuwe vriendenkring op mogen bouwen, dat weer wel, ik ben hier heel blij mee en daarom zou ik Pietje Bell en het medium Internet niet meer kunnen en willen missen.