CCSVI

Maandagmiddag 28 februari werden m'n maatje en ik weggebracht naar hotel Ibis in Aalst, één van de twee hotels in de buurt van het OLV te Aalst die een rolstoelkamer heeft. Het was een druilerige kille dag, toch besloten we een 'frisse neus' te gaan halen en ergens wat te gaan drinken, dit bleek nog niet zo gemakkelijk, we zagen één tentje, 'Brasserie het Houten Hand', gastvrije bediening overigens, er werd een bakje lekkers bij elk drankje geserveerd. Na een snack in het hotel sliep ik al snel, 's middags een wijntje kan ik nooit zo goed tegen. Erg goed ging slapen niet, en om 06.15 uur kwam de taxi naar het ziekenhuis.

Daar was het nog donker, niet zo gek want het was nog maar 6:30 uur, om 7:00 uur moest ik me melden en toen raakte alles in een stroomversnelling. Er werd mij verteld dat ik als eerste aan de beurt was, dus ik werd naar mijn kamer gebracht om gereedgemaakt te worden voor de behandeling en ondertussen mocht mijn maatje alle papieren invullen. De papierwinkel was maar net op tijd klaar.

De verpleging en de doktoren in het OLV waren heel vriendelijk en hoffelijk. Ook in de OK, alles werd goed uitgelegd, het was trouwens een heel grote ruimte, toen ik mijn verbazing daarover uitsprak, werd me verteld dat deze tegenwoordig 60 m2 moest zijn om plaats te bieden aan alle apparatuur, die OK stond vol met allerlei apparaten en grote beeldschermen. Ik kreeg nog commentaar dat mijn bloeddruk veel te hoog was, toen ik uitlegde dat die altijd zo fluctueert werd mij aangeraden om toch naar de huisarts te gaan. Trouwens 's middags was de bloeddruk wel goed. Die werd om het uur opgenomen. Ik werd onder zeil gebracht en was al voor 9:00 weer klaarwakker, ik had best een kop koffie gelusten. Om 9:45 was ik weer terug op mijn kamer. Wat ik niet zo leuk vond, het was een eenpersoonskamer, dus best wel saai.

Eerst heb ik een paar telefoontjes gepleegd dat ik al wakker was, en toen was het wachten op de koffie. 's Middags kwam eerst de anesthesist, wat hem betrof was er geen bezwaar tegen om naar huis te gaan maar de behandelend arts moest groen licht geven. Die kwam rond 16:00 uur en ook hij had geen bezwaar. Rond 16.30 uur werd een boterhammetje en een kop koffie gebracht, lekkerrrrrrr, waarna ik me klaar mocht maken om naar huis te gaan. Een vriendin had aangeboden ons weer op te halen, die avond waren we rond 20.00 uur weer in Breda, heerlijk in m'n eigen bed geslapen. Meteen na de ingreep had ik voor de eerste keer in een jaar warme handen en voeten en tot op heden is het nog zo.

De linker halsader (vena jugularis) was vernauwd en werd opgerekt onder tot 14mm en boven tot 8mm, de rechter vena vertoonde ook een flinke vernauwing en is opgerekt tot 16mm. De vena azygos en iliaca vertoonden geen bijzonderheden. Van cruciaal belang is dat ik netjes drie weken elke dag m'n fraxiparinespuitje krijg, ik krijg het nog wel zelf voor elkaar, knap hè?!

Er werd me verteld dat ik 2 tot 8 weken geduld moet hebben om te merken of de progressie van de MS stopt en eventueel zelfs vooruitgang zich in gaat zetten. Maar die warme handen en voeten is me al heel wat waard. Wordt vervolgd ...